Şiir 1
non equidem vellem, sed me mea fata trahebant,
inque meas poenas ingeniosus eram.
ei mihi, quod didici! cur me docuere parentes
litteraque est oculos ulla morata meos?
haec tibi me invisum lascivia fecit, ob artes,
345
quis ratus es vetitos sollicitare toros.
sed neque me nuptae didicerunt furta magistro,
quodque parum novit, nemo docere potest,
sic ego delicias et mollia carmina feci,
strinxerit ut nomen fabula nulla meum.
350
nec quisquam est adeo media de plebe maritus,
ut dubius vitio sit pater ille meo,
crede mihi, distant mores a carmine nostro—
vita verecunda est, Musa iocosa mea—
magnaque pars mendax operum est et ficta meorum:
355
plus sibi permisit compositore suo.
nec liber indicium est animi, sed honesta voluntas voluptas
plurima mulcendis auribus apta ferens. feret vel fores: ferens σ
Accius esset atrox, conviva Terentius esset,
essent pugnaces qui fera bella canunt.
360
