Şiir 5
Non ego miror opes, nec me tua regia tangit
Nec de tot Priami dicar ut una nurus —
Non tamen ut Priamus nymphae socer esse recuset,
Aut Hecubae fuerim dissimulanda nurus;
Dignaque sum fieri rerum matrona potentis;
85
Sunt mihi, quas possint sceptra decere, manus.
Nec me, faginea quod tecum fronde iacebam,
Despice; purpureo sum magis apta toro.
Denique tutus amor meus est; ibi nulla parantur
Bella, nec ultrices advehit unda rates.
90
Tyndaris infestis fugitiva reposcitur armis;
Hac venit in thalamos dote superba tuos.
Quae si sit Danais reddenda, vel Hectora fratrem,
Vel cum Deiphobo Polydamanta roga;
Quid gravis Antenor, Priamus quid suadeat ipse,
95
Consule, quis aetas longa magistra fuit!
Turpe rudimentum, patriae praeponere raptam.
Causa pudenda tua est; iusta vir arma movet.
Nec tibi, si sapias, fidam promitte Lacaenam,
Quae sit in amplexus tam cito versa tuos.
100
