Şiir 20
Promisit pater hanc, haec se iuravit amanti;
Ille homines, haec est testificata deam.
160
Hic metuit mendax, haec et periura vocari;
An dubitas, hic sit maior an ille metus?
Denique, ut amborum conferre pericula possis,
Respice ad eventus — haec cubat, ille valet.
Nos quoque dissimili certamina mente subimus;
165
Nec spes par nobis nec timor aequus adest.
Tu petis ex tuto; gravior mihi morte repulsa est,
Idque ego iam, quod tu forsan amabis, amo.
Si tibi iustitiae, si recti cura fuisset,
Cedere debueras ignibus ipse meis.
170
Nunc, quoniam ferus hic pro causa pugnat iniqua,
Ad quid, Cydippe, littera nostra redit?
Hic facit ut iaceas et sis suspecta Dianae;
Hunc tu, si sapias, limen adire vetes.
Hoc faciente subis tam saeva pericula vitae —
175
Atque utinam pro te, qui movet illa, cadat!
Quem si reppuleris, nec, quem dea damnat, amaris,
Tu tunc continuo, certe ego salvus ero.
