Şiir 20
Adfuit et, praesens ut erat, tua verba notavit
Et visa est mota dicta tulisse coma.
20
Deceptam dicas nostra te fraude licebit,
Dum fraudis nostrae causa feratur amor.
Fraus mea quid petiit, nisi uti tibi iungerer, unum?
Id te, quod quereris, conciliare potest.
Non ego natura nec sum tam callidus usu;
25
Sollertem tu me, crede, puella, facis.
Te mihi conpositis — siquid tamen egimus — a me
Adstrinxit verbis ingeniosus Amor.
Dictatis ab eo feci sponsalia verbis,
Consultoque fui iuris Amore vafer.
30
Sit fraus huic facto nomen, dicarque dolosus,
Si tamen est, quod ames, velle tenere dolus!
En, iterum scribo mittoque rogantia verba!
Altera fraus haec est, quodque queraris habes.
Si noceo, quod amo, fateor, sine fine nocebo,
35
Teque, peti caveas tu licet, usque petam.
Per gladios alii placitas rapuere puellas;
Scripta mihi caute littera crimen erit?
