Şiir 19
Ire libet medias ipsi mihi saepe per undas,
Sed solet hoc maribus tutius esse fretum.
Nam cur hac vectis Phrixo Phrixique sorore
Sola dedit vastis femina nomen aquis?
Forsitan ad reditum metuas ne tempora desint,
165
Aut gemini nequeas ferre laboris onus.
At nos diversi medium coeamus in aequor
Obviaque in summis oscula demus aquis,
Atque ita quisque suas iterum redeamus ad urbes;
Exiguum, sed plus quam nihil illud erit!
170
Vel pudor hic utinam, qui nos clam cogit amare,
Vel timidus famae cedere vellet amor!
Nunc, male res iunctae, calor et reverentia pugnant.
Quid sequar, in dubio est; haec decet, ille iuvat.
Ut semel intravit Colchos Pagasaeus Iason,
175
Inpositam celeri Phasida puppe tulit;
Ut semel Idaeus Lacedaemona venit adulter,
Cum praeda rediit protinus ille sua.
Tu quam saepe petis, quod amas, tam saepe relinquis,
Et quotiens grave sit puppibus ire, natas.
180
