Şiir 19
Parce, ferox, latoque mari tua proelia misce!
Seducit terras haec brevis unda duas.
Te decet aut magnas magnum iactare carinas,
Aut etiam totis classibus esse trucem;
Turpe deo pelagi iuvenem terrere natantem,
145
Gloriaque est stagno quolibet ista minor.
Nobilis ille quidem est et clarus origine, sed non
A tibi suspecto ducit Ulixe genus.
Da veniam servaque duos! natat ille, sed isdem
Corpus Leandri, spes mea pendet aquis.
150
Sternuit en lumen! — posito nam scribimus illo —
Sternuit et nobis prospera signa dedit.
Ecce, merum nutrix faustos instillat in ignes,
'Cras' que 'erimus plures,' inquit, et ipsa bibit.
Effice nos plures, evicta per aequora lapsus,
155
O penitus toto corde recepte mihi!
In tua castra redi, socii desertor amoris;
Ponuntur medio cur mea membra toro?
Quod timeas, non est! auso Venus ipsa favebit,
Sternet et aequoreas aequore nata vias.
160
