Şiir 17
Sum rudis ad Veneris furtum, nullaque fidelem —
Di mihi sunt testes — lusimus arte virum.
Nunc quoque, quod tacito mando mea verba libello,
Fungitur officio littera nostra novo.
Felices, quibus usus adest! ego nescia rerum
145
Difficilem culpae suspicor esse viam.
Ipse malo metus est; iam nunc confundor, et omnes
In nostris oculos vultibus esse reor.
Nec reor hoc falso; sensi mala murmura vulgi,
Et quasdam voces rettulit Aethra mihi.
150
At tu dissimula, nisi si desistere mavis!
Sed cur desistas? dissimulare potes.
Lude, sed occulte! maior, non maxima, nobis
Est data libertas, quod Menelaus abest.
Ille quidem procul est, ita re cogente, profectus;
155
Magna fuit subitae iustaque causa viae —
Aut mihi sic visum est. ego, cum dubitaret an iret,
'Quam primum,' dixi, 'fac rediturus eas!'
Omine laetatus dedit oscula, 'res' que 'domusque
Et tibi sit curae Troicus hospes,' ait.
160
