Şiir 17
At fruar Iliacis opibus cultuque beato,
Donaque promissis uberiora feram;
Purpura nempe mihi pretiosaque texta dabuntur,
Congestoque auri pondere dives ero!
Da veniam fassae — non sunt tua munera tanti;
225
Nescio quo tellus me tenet ista modo.
Quis mihi, si laedar, Phrygiis succurret in oris?
Unde petam fratres, unde parentis opem?
Omnia Medeae fallax promisit Iason —
Pulsa est Aesonia num minus illa domo?
230
Non erat Aeetes, ad quem despecta rediret,
Non Idyia parens Chalciopeve soror.
Tale nihil timeo — sed nec Medea timebat!
Fallitur augurio spes bona saepe suo.
Omnibus invenies, quae nunc iactantur in alto,
235
Navibus a portu lene fuisse fretum.
Fax quoque me terret, quam se peperisse cruentam
Ante diem partus est tua visa parens;
Et vatum timeo monitus, quos igne Pelasgo
Ilion arsurum praemonuisse ferunt.
240
