Şiir 16
Paenitet hospitii, cum me spectante lacertos
Inponit collo rusticus iste tuo.
Rumpor et invidia — quid enim non omnia narrem? —
Membra superiecta cum tua veste fovet.
Oscula cum vero coram non dura daretis,
225
Ante oculos posui pocula sumpta meos;
Lumina demitto cum te tenet artius ille,
Crescit et invito lentus in ore cibus.
Saepe dedi gemitus; et te — lasciva! — notavi
In gemitu risum non tenuisse meo.
230
Saepe mero volui flammam compescere, at illa
Crevit, et ebrietas ignis in igne fuit,
Multaque ne videam, versa cervice recumbo;
Sed revocas oculos protinus ipsa meos.
Quid faciam, dubito; dolor est meus illa videre,
235
Sed dolor a facie maior abesse tua.
Qua licet et possum, luctor celare furorem;
Sed tamen apparet dissimulatus amor.
Nec tibi verba damus; sentis mea vulnera, sentis!
Atque utinam soli sint ea nota tibi!
240
