Şiir 15
Non veniunt in idem pudor atque amor. omne videbat
Vulgus; eram lacero pectus aperta sinu.
Tu mihi cura, Phaon; te somnia nostra reducunt —
Somnia formoso candidiora die.
Illic te invenio, quamvis regionibus absis;
125
Sed non longa satis gaudia somnus habet
Saepe tuos nostra cervice onerare lacertos,
Saepe tuae videor supposuisse meos;
Oscula cognosco, quae tu committere lingua
Aptaque consueras accipere, apta dare.
130
Blandior interdum verisque simillima verba
Eloquor, et vigilant sensibus ora meis.
Ulteriora pudet narrare, sed omnia fiunt,
Et iuvat, et siccae non licet esse mihi.
At cum se Titan ostendit et omnia secum,
135
Tam cito me somnos destituisse queror;
Antra nemusque peto, tamquam nemus antraque prosint —
Conscia deliciis illa fuere meis.
Illuc mentis inops, ut quam furialis Enyo
Attigit, in collo crine iacente feror.
140
