Şiir 11
Ipsa quoque infantis cum vulnere prosequar umbras
Nec mater fuero dicta nec orba diu.
120
Tu tamen, o frustra miserae sperate sorori,
Sparsa, precor, nati collige membra tui,
Et refer ad matrem socioque inpone sepulcro,
Urnaque nos habeat quamlibet arta duos!
Vive memor nostri, lacrimasque in vulnera funde,
125
Neve reformida corpus amantis amans.
Tu, rogo, dilectae nimium mandata sororis
Perfice; mandatis obsequar ipsa patris!