Kitap 5
atque ita longa via est, nec tempora longa supersunt,
dixit et hospitibus ianua nostra patet.
addidit et voltum verbis iterumque rogavit:
parent promissis dissimulantque deos.
tecta senis subeunt nigro deformia fumo;
505
ignis in hesterno stipite parvus erat.
ipse genu nixus flammas exsuscitat aura
et promit quassas comminuitque faces,
stant calices; minor inde fabas, holus alter habebat,
et spumat testu pressus uterque suo.
510
dumque mora est, tremula dat vina rubentia dextra:
accipit aequoreus pocula prima deus.
quae simul exhausit, da nunc bibat ordine dixit
Iuppiter. audito palluit ille Iove.
ut rediit animus, cultorem pauperis agri
515
immolat et magno torret in igne bovem;
quaeque puer quondam primis diffuderat annis,
promit fumoso condita vina cado.
nec mora, flumineam Iino celantibus ulvam,
sic quoque non altis, incubuere toris.
520
