Kitap 2
nam pater armipotens, postquam nova moenia vidit
multaque Romulea bella peracta manu,
Iuppiter, inquit, ‘habet Romana potentia vires:
sanguinis officio non eget illa mei.
redde patri natum, quamvis intercidit alter,
485
pro se proque Remo, qui mihi restat, erit.
unus erit, quem tu tolles in caerula caeli
tu mihi dixisti: sint rata dicta Iovis.’
Iuppiter adnuerat. nutu tremefactus uterque
est polus, et caeli pondera movit Atlas,
490
est locus, antiqui Capreae dixere paludem:
forte tuis illic, Romule, iura dabas,
sol fugit, et removent subeuntia nubila caelum,
et gravis effusis decidit imber aquis.
hinc tonat, hinc missis abrumpitur ignibus aether:
495
fit fuga, rex patriis astra petebat equis,
luctus erat, falsaeque patres in crimine caedis,
haesissetque animis forsitan illa fides;
sed Proculus Longa veniebat Iulius Alba,
lunaque fulgebat, nec facis usus erat,
500
