Prologos
Ἄιακος
νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα γεννάδας ἀνὴρ
Ξανθίας
πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας,
ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;
740
Ἄιακος
τὸ δὲ μὴ πατάξαι σʼ ἐξελεγχθέντʼ ἄντικρυς,
ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης.
Ἄιακος
τοῦτο μέντοι δουλικὸν
εὐθὺς πεποίηκας, ὅπερ ἐγὼ χαίρω ποιῶν.
Ξανθίας
χαίρεις, ἱκετεύω;
745
Ἄιακος
μἀλλʼ ἐποπτεύειν δοκῶ,
745
ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ.
Ξανθίας
τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκʼ ἂν πληγὰς λαβὼν
Ξανθίας
τί δὲ πολλὰ πράττων;
Ἄιακος
ὡς μὰ Δίʼ οὐδὲν οἶδʼ ἐγώ.
Ξανθίας
ὁμόγνιε Ζεῦ· καὶ παρακούων δεσποτῶν
750
Ἄιακος
μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.
