Parodos
Ἄιακος
ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.
Ξανθίας
οὗτος τί δέδρακας;
Διόνυσος
ἐγκέχοδα· κάλει θεόν.
Ξανθίας
ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ
480
πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;
ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.
Ξανθίας
ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.
ἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;
ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.
485
Ξανθίας
ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.
πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε;
οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.
Διόνυσος
κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν·
ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.
490
