Prologos
Ἔποψ
ἄγε δὴ σὺ καὶ σὺ τὴν πανοπλίαν μὲν πάλιν
435
ταύτην λαβόντε κρεμάσατον τύχἀγαθῇ
ἐς τὸν ἰπνὸν εἴσω πλησίον τοὐπιστάτου·
σὺ δὲ τούσδʼ ἐφʼ οἷσπερ τοῖς λόγοις συνέλεξʼ ἐγὼ
Πισθέταιρος
μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ,
ἢν μὴ διάθωνταί γʼ οἵδε διαθήκην ἐμοὶ
440
ἥνπερ ὁ πίθηκος τῇ γυναικὶ διέθετο,
ὁ μαχαιροποιός, μήτε δάκνειν τούτους ἐμὲ
μήτʼ ὀρχίπεδʼ ἕλκειν μήτʼ ὀρύττειν —
Πισθέταιρος
οὔκ, ἀλλὰ τὠφθαλμὼ λέγω.
Πισθέταιρος
κατόμοσόν νυν ταῦτά μοι.
Χορός
ὄμνυμʼ ἐπὶ τούτοις, πᾶσι νικᾶν τοῖς κριταῖς
445
Πισθέταιρος
ἔσται ταυταγί.
Χορός
εἰ δὲ παραβαίην, ἑνὶ κριτῇ νικᾶν μόνον.
Κῆρυξ
ἀκούετε λεῴ· τοὺς ὁπλίτας νυνμενὶ
