Parodos
[Prologue]
οὐκ ἔσθʼ ὅπως σιγήσομʼ, ἢν μή μοι φράσῃς
Οἰκέτης Α
ὅποι πέτεσθαι διανοεῖ.
ὡς τὸν Δίʼ ἐς τὸν οὐρανόν;
Οἰκέτης Α
τίνα νοῦν ἔχων;
Τρυγαῖος
ἐρησόμενος ἐκεῖνον Ἑλλήνων πέρι
105
ἁπαξαπάντων ὅ τι ποιεῖν βουλεύεται.
Οἰκέτης Α
ἐὰν δὲ μή σοι καταγορεύῃ;
Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα.
Οἰκέτης Α
μὰ τὸν Διόνυσον οὐδέποτε ζῶντός γʼ ἐμοῦ.
Τρυγαῖος
οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλʼ.
110
Οἰκέτης Α
ἰοὺ ἰοὺ ἰού·
110
ὦ παιδίʼ ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεται
ὑμᾶς ἐρήμους ἐς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ.
ἀλλʼ ἀντιβολεῖτε τὸν πατέρ ὦ κακοδαίμονα.
Παιδίον
ὦ πάτερ ὦ πάτερ ἆρʼ ἔτυμός γε
δώμασιν ἡμετέροις φάτις ἥκει,
115
ὡς σὺ μετʼ ὀρνίθων προλιρὼν ἐμὲ
ἐς κόρακας βαδιεῖ μεταμώνιος;
