Metin
‘vade, homo, adflatu nostri praenobilis oris,
insubiecte, potens, rerum arbiter, arbiter idem
et iudex mentis propriae, mihi subdere soli
700
sponte tua, quo sit subiectio et ipsa soluto
libera iudicio, non cogo nec exigo per vim,
sed moneo iniustum fugias iustumque sequaris.
lux comes est iusti, comes est mors horrida iniqui,
elige rem vitae; tua virtus temet in aevum
705
provehat, aeternum damnet tua culpa vicissim,
praestet et alterutram permissa licentia sortem.’
hac pietate vagus et tanto munere abundans,
transit propositum fas et letalia prudens
eligit atque volens, magis utile dum sibi credit
710
quod prohibente Deopersuasit callidus anguis,
persuasit certe hortatu, non inpulit acri
imperio; hoc mulier rea criminis exprobranti
respondit Domino, suadelis se malefabris
inlectam suasisse viro; vir et ipse libenter
715
consensit, licuitne hortantem spernere recti
libertate animi? licuit; namque et Deus ante
