Metin
iussus, amicitiae conlato qui stetit ore
comminus et sacris coniunxit verba loquellis,
carnis in effigie Christum se cernere sensit.
35
sed maiora petens animum per vota tetendit
inconcessa homini, plusquam mortale laborans
ipsum, quantus erat, sine corpore visere Christum,
denique post multi sermonis mutua, postque
conspectum praesentis Eri et consortia longa,
40
quaeso ait ut liceat te nune, Deus optime, nosse.
respondit Dominus ‘mea, non me, eernere iustis
posteriora dabo.’ quid apertius, absque aliena
quam sumat faeie verbum non posse videri,
posse tamen, eum malit, idem numquam Patre viso
45
terrenis oeulis habitu se ostendere nostro,
saepe et in angelieas vel mortales moderatum
induci species, queat ut sub imagine eerni?
hoc verbum est quod vibratum Patris ore benigno
sumpsit virgineo fragilem de corpore formam.
50
inde figura hominis nondum sub carne Moysi
obieeta effigiem nostri signaverat oris,
