Metin
centenos simul accubitus iniere sodales,
seque per innumeras infundunt agmina mensas,
pisciculis—iam crede Deum—saturanda duobus
715
et paucis crescente cibo per fragmina crustis.
ambesis dapibus cumulatim aggesta redundant
fercula, bis senos micarum molibus inplent
post cenam cophinos; crudus conviva resudat
congeriem ventris, gemit et sub fasce minister.
720
quis cumulare potest epulas in grandia parvas?
quis, nisi qui corpus pastumque et corporis omnem
condens ex nihilo nulla existente creavit
mundum materia? non sicut sculptor ab aeris
rudere decoctam consuescit vivere massam,
725
sed Deus omnipotens orbem sine semine finxit,
nil erat omne quod est: nil id procedere et esse
atque novum fieri, mox et grandescere iussum est.
parvum de nihilo primum fuit, addita parvo
incrementa modis auxerunt omnia plenis.
730
ergo ego, cum videam manibus sic crescere Christi
parva alimenta hominum, possum dubitare per ipsum
