Metin
nec mundana inter radiavit lumina coram.
verbum conspicuum misit, missumque recepit
cum voluit: verbo praestrinxit viscera purae
115
virginis, et verbo struxit puerilia membra,
ipse quidem in terris virtute et numine praesens
semper adest quocumque loci, nec pars vacat ulla
maiestate Patris; nusquam est genitor Deus absens,
per verbum sed semper adest; atque inde Philippo
120
Christus ait ‘tanto tecum iam tempore versor,
et Patrem te nosse negas, quem perspicis in me?’
est invisibilis donum Patris edere natum
visibilem, per quem valeat Pater ipse videri,
nec solis sanctorum oculis, sed lumine cassis
125
caecorum; caecos loquor, atra socordia quorum
corde tenebroso verum perpendere nescit,
quem si perspicuum mortalibus infitiaris,
fare age, quem videat Babylonis ab arce tyrannus
innocuas inter flammas procul exspatiantem,
130
calcantem rapidos inadustis fratribus ignes,
nempe ait ‘o proceres, tris vasta incendia anhelis
