Şiir 9
tu cibus panisque noster, tu perennis suavitas;
nescit esurire in aevum qui tuam sumit dapem,
nec lacunam ventris inplet, sed fovet vitalia.
clausus aurium meatus et sonorum nescius
purgat ad praecepta Christi crassa quaeque obstacula,
65
vocibus capax fruendis ac susurris pervius.
omnis aegritudo cedit, languor omnis pellitur,
lingua fatur, quam veterna vinxerant silentia,
gestat et suum per urbem laetus aeger lectulum.
quin et ipsum, ne salutis inferi expertes forent,
70
Tartarum benignus intrat; fracta cedit ianua,
vectibus cadit revulsis cardo dissolubilis. 1
illa prompta ad inruentes, ad revertentes tenax,
obice extrorsum recluso 2 porta reddit mortuos,
lege versa, et limen atrum iam recalcandum patet.
75
sed Deus dum luce fulva mortis antra inluminat,
dum stupentibus tenebris candidum praestat diem,
tristia squalentis aethrae palluerunt sidera.
sol refugit et lugubri sordidus ferrugine
igneum reliquit axem seque maerens abdidit;
80
