Şiir 2
quae corporis pars vilior
hae nos docent imagines
85
hominem tenebris obsitum,
intemperans membrum cui
90
luctando claudum et tabidum
tandem facessat caecitas,
diu lapsos sinistris gressibus
95
haec lux serenum conferat
purosque nos praestet sibi;
volvamus obscurum nihil.
100