Metin
libertate fugae, pressisque tumescit habenis.
hoc sese ostentans habitu ventosa virago
inter utramque aciem supereminet et phaleratum
195
circumflectit equum, vultuque et voce minatur
adversum spectans cuneum, quem milite raro
et paupertinis ad bella coegerat armis
Mens Humilis, regina quidem, sed egens alieni
auxilii proprio nec sat confisa paratu,
200
Spem sibi collegam coniunxerat, edita cuius
et suspensa ab humo est opulentia divite regno,
ergo Humilem postquam male sana Superbia Mentem
vilibus instructam nullo ostentamine telis
aspicit, in vocem dictis se effundit amaris:
205
‘non pudet, o miseri, plebeio milite claros
adtemptare duces ferroque lacessere gentem
insignem titulis, veteres cui bellica virtus
divitias peperit, laetos et gramine colles
imperio calcare dedit? nunc advena nudus
210
nititur antiquos, si fas est, pellere reges!
en qui nostra suis in praedam cedere dextris
