Metin
rasile figit humi lignum ac se cuspide versa
perfodit et calido pulmonem vulnere transit,
quam super adsistens Patientia vicimus, inquit,
155
‘exultans vitium solita virtute, sine ullo
sanguinis ac vitae discrimine; lex habet istud
nostra genus belli, furias omnemque malorum
militiam et rabidas tolerando extinguere vires,
ipsa sibi est hostis vesania seque furendo
160
interimit moriturque suis Ira ignea telis.’
haec effata secat medias inpune cohortes
egregio comitata viro; nam proximus Iob
haeserat invictae dura inter bella magistrae,
fronte severus adhuc et multo funere anhelus,
165
sed iam clausa truci subridens ulcera vultu,
perque cicatricum numerum sudata recensens
millia pugnarum, sua praemia, dedecus hostis,
illum diva dubet tandem requiescere ab omni
armorum strepitu, captis et perdita quaeque
170
multiplicare opibus, nec iam peritura referre,
ipsa globos legionum et concurrentia rumpit
