Metin
hanc procul Ira tumens, spumanti fervida rictu,
sanguinea intorquens subfuso lumina felle,
ut belli exsortem teloque et voce lacessit,
115
inpatiensque morae conto petit, increpat ore,
hirsutas quatiens galeato in vertice cristas.
en tibi Martis, ait, ‘spectatrix libera nostri,
excipe mortiferum securo pectore ferrum,
nec doleas, quia turpe tibi gemuisse dolorem.’
120
sic ait, et stridens sequitur convicia pinus
per teneros crispata notos, et certa sub ipsum
defertur stomachum rectoque inliditur ictu,
sed resilit duro loricae excussa repulsu.
provida nam virtus conserto adamante trilicem
125
induerat thoraca umeris squamosaque ferri
texta per intortos conmiserat undique nervos.
inde quieta manet Patientia, fortis ad omnes
telorum nimbos et non penetrabile durans.
nec mota est iaculo monstri sine more furentis,
130
opperiens propriis perituram viribus Iram.
scilicet indomitos postquam stomachando lacertos
