Şiir 10
hoc opto lumen imperator noverit
tuus meusque, si velit fieri meus;
nam si resistit Christiano nomini,
meus ille talis imperator non erit:
scelus iubenti, crede, numquam serviam.’
445
statis, ministri? clamitans iudex ait,
‘statis manusque continetis vindices?
non rupta sulcis dissecatis viscera,
animam nec intus abditam rimamini,
erumpit unde vox profana in principem?’
450
scindunt utrumque milites taeterrima
mucrone hiulco pensilis latus viri,
sulcant per artus longa tractim vulnera,
obliqua rectis, recta transversis secant,
et iam refectis pectus albet ossibus.
455
nitendo anhelant, diffluunt sudoribus,
cum sit quietus heros in quem saeviunt.
haec inter addit sponte Romanus loqui:
‘si quaeris, o praefecte, verum noscere,
hoc omne, quidquid lancinamur, non dolet.
460
