14–18
τὰν γλυκερὰν μολπάν, τᾶς φάρμακον ἅδιον οὐδέν.
ἐκ θαμινᾶς ῥαθάμιγγος, ὅπως λόγος, αἰὲς ἰοίσας
χἀ λίθος ἐς ῥωχμὸν κοιλαίνεται
μηδὲ λίπῃς μ’ ἀγέραστον, ἐπεὶ χὠ Φοῖβος ἀείδων
μισθοδοκεῖ. τιμὰ δὲ τὰ πράγματα κρέσσονα ποιεῖ
μορφὰ θηλυτέραισι πέλει καλόν, ἀνέρι δ’ ἀλκά
πάντα θεοῦ γ’ ἐθέλοντος ἀνύσιμα, πάντα βροτοῖσιν
ἐκ μακάρων ῥάϊστα καὶ οὐκ ἀτέλεστα γένοντο.
