Book 5
Τίνες οἱ περὶ ἅλα καὶ κύαμον κύαμον Vulcobius: κύμινον cf. p. 663f· ἐν ᾧ καὶ διὰ τί τὸν ἅλα θεῖον ὁ ποιητὴς εἶπεν.
10.1
ἐζήτει Φλῶρος, ἑστιωμένων ἡμῶν παρʼ αὐτῷ, τίνες ἂν εἶεν· οἱ περὶ ἅλα καὶ κύαμον ἐν τῇ παροιμίᾳ λεγόμενοι. καὶ τοῦτο μὲν ἐκ προχείρου διέλυσεν Ἀπολλοφάνης ὁ γραμματικός· οἱ γὰρ οὕτω συνήθεις ἔφη τῶν φίλων, ὥστε καὶ πρὸς ἅλα δειπνεῖν καὶ κύαμονκύαμον Vulcobius: κύμινον cf. p. 663f, ὑπὸ τῆς παροιμίας προβάλλονται. τὴν δὲ τῶν ἁλῶν τιμὴν ἀφʼ ὅτου γένοιτο διηποροῦμεν, ὉμήρουὉμήρου] I 214 μὲν ἄντικρυς λέγοντος πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο· ΠλάτωνοςΠλάτωνος] Tim. p. 60e, ubi pro κατὰ λόγον (=καταλο͂ν) scripserim κατ’ ἀνθρώπων (=κατανῶν) et deinde νόμον δὲ τῶντῶν] τὸ τῶν M ἁλῶν σῶμα κατὰ νόμον ἀνθρώπων θεοφιλέστατονθεοφιλὲς Plato rectius εἶναι φάσκοντος· ἐπέτεινε δὲ τὴν ἀπορίαν τὸ τοὺς Αἰγυπτίους ἱερέας ἁγνεύονταςἀγνεύοντας W: ἁγνοὺς ὄντας vid. Symb. ἀπέχεσθαι τὸ πάμπαν ἁλῶν, ὥστε καὶ τὸν ἄρτον ἄναλον προσφέρεσθαι. πῶς γάρ, εἰ θεοφιλὲς καὶ θεῖον, ἀφωσιώσαντοem. R: ἀφωσίωσαν;
