Book 3
7.2
Ἀρισταίνετος δʼ ὁ Νικαεὺς ἔν τισιν ἐνίοιςἐνίοις] ἔναγχος Turnebus γράμμασιν ἀνεγνωκὼς ἔφη μνημονεύειν, ὅτι γλεῦκος μιχθὲνγλεῦκος μιχθὴν scripsi cum Amyoto: γλυκὺς (prius ν in ras. Vd) μιχθεῖς cf. Aristot. p. 872 33b οἴνῳ παύει μέθην· τῶν δʼ ἰατρῶν τινας λέγειἔλεγεν Turnebus τοὺς πλέον πιόντας κελεύειν ἐμεῖνἐμεῖν W ex Macrob. 7, 7, 17, εἶθʼ, ὅταν μέλλωσι καθεύδειν, ἄρτον εἰς μέλι καταβάψαντας ἐμφαγεῖν ἔδοσανἔδοσαν sc. οἱ ἰατροί mutata constructione. εἴ τι οὖν αἱ γλυκύτητες ἀμβλύνουσι τὸντὸν * ἄκρατον, εἰκότως ὁ νέος οἶνος οὐ μεθύσκει, πρὶν ἂν ἡ γλυκύτης μεταβάλῃ.
7.3
σφόδρʼ οὖν ἀπεδεξάμεθα τὴν εὑρησιλογίαν τῶν νεανίσκων, ὅτι τοῖς ἐμποδὼν οὐκ ἐπιπεσόντες ἰδίων εὐπόρησανεὐπόρησαν *: ηὐπόρησαν ἐπιχειρημάτων. ἐπεὶ τά γε πρόχειρα καὶ ῥᾴδια λαβεῖν ἥ τεἥ τε] ἤτοι mei βαρύτης ἐστὶ τοῦ γλεύκους, ὡς ἈριστοτέληςἈριστοτέλης] Fragm. 220 φησίν, ἡ διακόπτουσα τὴν κοιλίαν, καὶ τὸ πολὺ συμμἐνεινσυμβαίνειν Duebnerus πνευματῶδες καὶ ὑδατῶδες· ὧν τὸ μὲν εὐθὺς ἐκπίπτει βιαζόμενον, τὸ δὲ πέφυκε τὸ ὑδατῶδεςτὸ ὑδατῶδες] del. Hirschigius ἀμβλύτερον ποιεῖν τὸν οἶνον· παλαίωσις δʼ ἐπίτασιν ποιεῖἐπίτασιν ποιεῖ Wessely: ἐπὶ τὰ 6 Vd 10 E, ἐκκρινομένου τοῦ ὑδατώδους· καὶ γίγνεται μέτρῳ μὲν ἐλάττων ὁ οἶνος δυνάμει δὲ σφοδρότερος.
Διὰ τί τῶν ἀκροθωράκων λεγομένων οἱ σφόδρα μεθύοντες ἧττον παρακινητικοὶ εἰσιν.
